АФАРЫЗМЫ НІЛА ГІЛЕВІЧА

0
577

* * *
Паклон табе, мой беларускі краю!
Ты – мой, я – твой: ад роду і навек.
           («Паклон табе, мой беларускі краю!..»)

* * *
Шчаслівая доля –
Трымацца бацькоўскай зямлі,
Як дрэва карэннем!
           («У век рэнегацтва…»)

* * *
У глыбінях зямлі, гераічнай і песеннай,
Нашых душ карані…
           («Лірычны каментар да нашага радаслоўя»)

* * *
Я родам з племя непакорных
I прад бядой не задрыжу!..
           («Я – беларус»)

* * *
Ад слова да бомбы – паўкрока ўсяго.
           («Цi дзень, а цi вечар – жыццё нам нагадвае…»)

* * *
Эгаізм – чалавечых душ іржа.
           («Эгаізм – чалавечых душ іржа…»)

* * *
За абдымкамi – падножка здрады…
           («Ісціна, адвечная, як свет…»)

* * *
На чужыя спакусы душой не паддайся…
           («Углядайся, мой сыне, пiльней углядайся…»)

* * *
…бязрэчыўны яд ёсць сумесь
гадства, подласці, страху смерці…
           («Сувязь»)

* * *
Чым гэткі лёс –
Ад страху потам мокнуць,
Дык лепш зусім
І назусім замоўкнуць.
           («Які няшчасны лёс…»)

* * *
Родныя гукі…
З гукаў — родныя словы…
Са словаў — песні,
Казкі, паэмы, драмы,
Жыццё, Радзіма, Народ.
           («Родныя гукі…»)

* * *
Страцiў слова, страцiў спадчыннае слова –
Штосьцi страцiў у душы абавязкова!
           («Страцiў слова, страцiў спадчыннае слова…»)

* * *
Сёння матчынай мовы, а заўтра
Засаромiшся мацi самой?
           («Роднае слова»)

* * *
Не згіне мова наша ў блудзе!
Яна нам светач – на вякі!
           («На новым вітку»)

* * *
Жыць і кахаць, або кахаць і жыць –
Адно і тое ж.
           («Жыць і кахаць, або кахаць і жыць…»)

* * *
Калi з былым нiякай iншай повязi –
То i аб гэткай шкадаваць дарма.
           («Шкадуеш, што на памяць нават дробязi…»)

* * *
Найстрашнейшая
Кара з усіх на зямлі –
Кара памяці.
           («Найстрашнейшая…»)

* * *
Любіць і цярпець.
І не прыніжаць сябе
Маладушнасцю.
           («Любіць і цярпець…»)

* * *
Годнасць і гонар
За свой чалавечы сан –
Годнасць і гонар.
           («Годнасць і гонар…»)

* * *
Рабі дабро! Хоць нават коштам
Апошніх сіл, апошніх мук.
І не пытай: каму? завошта?
Рабі – без просьбаў і прынук!
           («Родныя дзеці»)

* * *
Аднак жа не зайздросці:
у тых, што ездзяць гладка,
хутчэй драхлеюць косці.
           («Не зайздросці»)

* * *
Мы – дзеці тройчы ў вечным крузе.
Мы – дзеці роднае сям’і,
І дзеці маці Беларусі,
І дзеці матухны-зямлі.
           («Родныя дзеці»)

* * *
Каб песню, вартую народа,
На поўны голас шчыра спець –
Што трэба творцу? Вельмі многа!
Радзіму ў сэрцы трэба мець!
           («Родныя дзеці»)

* * *
Спявайце, помнячы нязменна:
Пакуль паэты будуць пець –
Не быць Радзіме безыменнай,
Зямлі бацькоў — не анямець!
           («Спявайце, юныя паэты…»)

Падрыхтавала Аляксандра Барычэўская,
студэнтка IV курса спецыяльнасці «Беларуская філалогія»