АФАРЫЗМЫ АРКАДЗЯ КУЛЯШОВА

0
1013

* * *

Спакою не ведаць ні ноччу, ні днём

І не прыставаць у знямозе,

Вялікай любові дажджом і агнём

Зямлю цалаваць па дарозе.

(«Плыла, цалавалася хмара з зямлёй…»)

 

* * *

Кожны мае свой бор,

родны бор на зямлі…

(«Маё сэрца ў бары»)

 

* * *

Дай яшчэ раз прыпасці да любай зямлі…

   («Пра восень»)

 

Я – акіяну жытняга калоссе:

Мільёны лёсаў змешчаны ў маім,

Яшчэ да дна не вычарпаным, лёсе.

(«Мне кожны год, нібы жыццём другім…»)

* * *

Я – трэці свет, я кропелька малая

Тых светаў двух – звычайны чалавек,

Што неба і зямлю ў сабе змяшчае

І ў свет адзін злучае іх навек.

(«Нябёсы – акіян, я знаў даўно…»)

* * *

Дзіця вады, паўзу я ў глыб лясоў,

Развітваюся з берагам пясчаным,

Каб чалавекам, з глыбіні вякоў,

Устаць і зноў сустрэцца з акіянам.

(«Сышлося неба з акіянам блізка…»)

 

* * *

Ты была маёй любай зямлёю,

я – морам тваім.

(«Ты і я»)

 

* * *

Май прыходзіць пасля…

(«Аб рэўнасці»)

 

* * *

Любоў – не райскія сады,

Любоў – не дом падараваны,

Любоў – бяздомнік, прапісаны

У верным сэрцы назаўжды.

(«Чужой любві я не зайздрошчу…»)

 

* * *

П’ючы шумлівай славы хмель салодкі,

Не забывай пра горыч палыну.

(«Мы славу параўноўваем з віном…»)

 

* * *

Мінецца ўсё: пустая слава, мода,

І застанецца толькі сэнс адзін

Тых слоў, каторым саладзей ад мёду

Банкетнага быў палявы палын.

(«Варшаўскі шлях»)

 

Лепш цяжка жыць,

чым быць бадзёрым трупам…

(«Маналог»)

 

* * *

Жыццё –

шляхоў і рэк падабенства:

Рух падарожны

распачынае

Юнацтва наша

з крыніц маленства

І ў акіян небыцця

ўпадае.

(«Далёка да акіяна»)

 

* * *

Няма шляхоў да самазахавання,

Няма дарог да светазабыцця

У час ліхі ўзаемапалявання

Сіл супрацьлеглых: смерці і жыцця.

(«Цунамі»)

 

* * *

Няўжо навек

нас замяце няўвага

Сляпых завей,

бесчалавечных душ?

(«Глыбокі лістапад…»)

 

* * *

Ратуй людзей з бяды ліхой,

іх душы

На гвалт і на адчай не пакідай…

(«Варшаўскі шлях»)

* * *

Пакліч – былое адгукнецца

Жалейкаю за хваіной;

Скраніся – і важкой хадой

Наступнае ў паход кранецца.

(«На паўмільярдным кіламетры»)

 

* * *

Грукай у дзверы гісторыі!

(«Далёка да акіяна»)

 

* * *

Пяройдзе шлях у новы шлях,

Расстанне – ў новае спатканне,

Напеў жалейкі – ў труб гучанне,

Выток жыцця – ў жыцця працяг.

(«На паўмільярдным кіламетры»)

 

* * *

Ёсць у паэта свой аблог цалінны,

Некрануты прастор для баразён…

(«Ёсць у паэта свой аблог цалінны…»)

 

* * *

І хай тады вечнасць на песнях маіх

Нявечнасці ставіць пячатку.

(«Пра вечнае пяро»)

 

Гадзіннік мой – не сонца, што ў зеніце,

Гадзіннік мой – не сэрца, што ў грудзях.

Сваім дакладным часам на арбіце

Сама зямля мой вымярае шлях.

(«Гадзіннік мой – не сонца, што ў зеніце…»)

 

* * *

Не вечна ўсё пад месяца сярпом…

(«Адзіны серп на сённяшнім жніве»)

 

* * *

За годам год ляцяць дзесяцігоддзі,

Як дождж, як пыл, як снег на галаву…

(«За годам год ляцяць дзесяцігоддзі…»)

 

* * *

Мой год, нам трэба даражыць хвілінамі.

Для нас гадзіна – тэрмін немалы.

(«Мой Новы год»)

 

* * *

Адзінства гартаваць людзей павінна…

(«Цунамі»)

 

* * *

Свет будзе пець, смяяцца, слёзы ліць

Датуль, пакуль на свеце людзям жыць.

(«Хуткасць»)

 

* * *

Наперадзе – далечыні бязмежнай

Нязнаны край. Былое – за бартом.

(«Цунамі»)

 

Падрыхтавала Анастасія Кухальская,
студэнтка ІІІ курса
спецыяльнасці «Беларуская філалогія»